Szacunek
Grudzień 2009 | Moralność
Żyjemy w świecie, w którym ludzie niestety boją się siebie nawzajem i to nie bez powodu. Świat zmienił się , i to wcale nie na lepsze. Kiedyś można było zostawić drzwi otwarte, gdyż ludzie mieli do siebie zaufaniem. Ludzi nie skazywano za to że sobie pomagają nawzajem. Nikt nie martwił się o konsekwencje prawne. Gdy ktoś upadł to go podnoszono. Dziś obawiamy się nawet coś powiedzieć żeby nie zranić innych żeby sobie źle nie pomyśleli,ale równocześnie boimy się udzielić komuś pomocy. Człowiek z jednej skrajności popada w drugą nie widząc żadnego logicznego rozwiązania. Czasami wystarczy chcieć pomagać a okazje do tego same nasuną się na ręce. Coś musi się zmienić na świecie i to bardzo szybko. Powinniśmy nie tylko wnosić więcej miłości do życia, ale też uczyć innych jak radzić sobie z problemami narastającymi jak piramidy. Często jest tak ze człowiek nie jest wstanie powiązać zasad które słyszy z własnym życiem. Inaczej jest kiedy ma do czynienia i problemem innej osoby np. sąsiada. Jest nawet skłonny doradzać jak w danej sytuacji można postąpić ale sam o sobie nie pomyśli. Złota recepta na różna okoliczności w życiu to nie robić tego co tobie nie miłe. Jest to prawo królewskie z którego nie powinniśmy nigdy rezygnować nawet jak to nam wychodzi na szkodę. Nasze zasady które będą uczyć innych nie tylko zmieniają nastawienie ale też serca innych osób.
Ludzkość często odczuwa pogardę do innych. Może jest to spowodowane brakiem wspólnego działania, brakiem przebywania i poznawanie siebie w tym odmiennych kultur. Okazywanie szacunku nie należy dzisiaj do powszechnych działań ludzkich, ale brak jego zdradza potrzebę wzajemnego współczucia. W szanowaniu cudzej godności musi też zachodzić proces troski o nasz umysł. Pobudzaj go nowymi bodźcami. A jeżeli wszelkie kroki ku przejawianiu szacunku okazały się daremne, Trwaj przy tym czego się nauczyłeś. Sytuacje w jakich się człowiek często znajduje same nastręczają okazji do przejawiania tej cechy. Musisz jedynie ją umiejętnie wykorzystać tak by twoi towarzysze mieli sposobność oddanie ci niejako szacunkiem. Od jazdy autobusem po rodzinny dom zwracaj bacznie uwagę na to jak inni się zachowują i jak możesz wykorzystać to by prześcigać się w okazywaniu tego stanu. Nigdy nie narzucaj własnej woli, swojego zdania, poglądu na jakiś temat. Trzymaj w ryzach swój język bo z chęci pomocy możesz wyrządzić wiele szkód. Natomiast nigdy nie ograniczaj się do okazywania szacunku osobą starszym oni na to zasługują. Siwizna jest ich koroną i ozdobą i sam fakt doświadczenia i przeżycia nastu lat też powinno wzmagać w nasz szacunek dla ich postawy. Twoja gotowość będzie widoczna na wielu frontach życia. Sprawiaj że z każdego frontu będziesz powracał żywy.
Odkupienie jest pojęciem czysto chrześcijańskim. Jest to związane z dziełem Syn Bożego, Jezusa Chrystusa, które było dla nas zbawcze. Dokonane zostało za sprawą jego śmierci oraz następnie zmartwychwstania trzeciego dnia, po śmierci. Związane jest to jednak ściśle ze stworzeniem świata. Na przestrzeni dziejów, od czasów istnienia człowieka ciągle potrzebował on jego pomocy. Jesteśmy wolni, jednak Bóg pragnie doprowadzić nas do swojego planu, który założył na początku. W jego planie chciał, abyśmy byli święci i dobrzy. Staliśmy się, zatem w późniejszym planie synami oraz córkami również Jezusa Chrystusa. Odkupienie kojarzy nam się jedynie z wybawieniem z wszelkich grzechów, chociaż tak naprawdę Bóg chciał stworzyć z tego elementu część swojego planu. Ludzie wówczas mieli stać się dziećmi bożymi za pośrednictwem Jezusa Chrystusa. W Starym Testamencie to Bóg jest opisywany jako odkupiciel, jednak w Nowym Testamencie to Jezus Chrystus jest podawany jako odkupiciel, który jest pośrednikiem i jedną z postaci Boga. 
Hinduizm jest trzecią pod względem liczby wyznawców religią na świecie. Szacuje się, że liczba osób, które deklarują się jako czciciele tej religii przekracza miliard. Osoby te zamieszkują głównie Półwysep Indyjski, jednak spora część wyznawców hinduizmu znajduje się także w Nepalu, Pakistanie, Bangladeszu, na Sri Lance i w Republice Południowej Afryki. Chociaż hinduizm składa się z wielu odłamów, istnieją wspólne cechy dla wszystkich jego wyznawców. Wszyscy uznają za święte księgi hinduizmu Wedy, czyli najstarsze teksty spisane w sanskrycie, w których została zawarta cała ówczesna wiedza człowieka o otaczającym go świecie. Wszyscy wierzą w reinkarnację, czyli w nieśmiertelność duszy, która po śmierci jednego człowieka może przejść w ciało innego człowieka lub nawet w zwierzę czy roślinę, w zależności od tego, jak dana osoba wypełniała religijne obowiązki. Wyznawcy hinduizmu wierzą również w karmę, według której wszystkie czyny człowieka znajdują odzwierciedlenie w przyszłym życiu. Celem życia człowieka powinno być oczyszczenie ze wszystkich pragnień. Istnieje wiele odłamów hinduizmu, które są tak różne (od monoteizmu, poprzez politeizm, aż do ateizmu), że uznaje się ogólnie, iż każda wiara, której celem jest Bóg jest dobra. Trudno określić status ontologiczny boga lub bóstw w hinduizmie, z jednej strony przyjmuje się, że istnieje tylko jeden Bóg, który pojawia się pod różnymi postaciami, a inne istoty są mu podległe, z drugiej strony wymienia się wiele bóstw hinduizmu. Co jakiś czas na ziemię zstępują bogowie pod postacią awatara, aby ratować ziemię przed upadkiem. Niektórzy pojawiają się pod postacią zwierząt, inni pod postaciami ludzi. Dusz według wszystkich odłamów hinduizmu jest nieśmiertelna, w czasie swojego istnienia przechodzi ewolucję od tworów najniższych, czyli przedmiotów, roślin i zwierząt, do tworów wyższych – człowieka i istoty boskie, aby w końcu złączyć się na wieki z Brahmanem, który jest utożsamiany z najwyższą istotą, identyczną z Absolutem. Hinduizm rozwijał się od czasie, kiedy w Indiach pojawiła się rozwinięta kultura. Przez wiele następnych wieków rodziły się nowe odłamy i nowe doktryny. Ludność Indii był atak silnie związana z tą religią, że nawet długotrwała kolonizacja brytyjska nie była w stanie podważyć religijność tamtejszych ludzi. 
Dziś Kościół stara się za wszelką cenę dowieść, że czyni dobro i niesie dobro. Dopiero dzięki janowi Pawłowi II zaczęto głośno mówić – również w kręgach kościelnych – że jednak nie zawsze kościół i religia chrześcijańska były synonimami dobroci, pokoju i radości. W imię wiary dopuszczano się bowiem w przeszłości makabrycznych wręcz czynów, wobec których Kościół zbyt długo milczał. Ojcowie Kościoła byli bowiem aż nazbyt gorliwi we wpajaniu religii podbitym ludom. Ileż złego na świecie uczynili Krzyżowcy, by umocnić politykę kościoła i jego pozycję wśród światowych mocarstw? Dziś się o tym nie mówi. Można jedynie co nieco poczytać. Literatura bowiem odnalazła w działaniach inkwizycji znakomitą kanwę do powieści o krwawych rządach papieży. Inkwizycja zawsze będzie swoistym piętnem, z którym Kościół będzie zmagał się już chyba zawsze. Trudno wyznaczyć jakieś zadośćuczynienie za taki ogrom wyrządzonych krzywd. Jako chrześcijanie powinniśmy chyba po prostu wybaczyć i zapomnieć. Jacy więc z nas chrześcijanie, jeśli ciągle do tego wracamy?
Granice między dobrem a złem, na których opiera się koncepcja religii chrześcijańskiej jakby trochę się ostatnio zatarły. Zresztą sama historia literatury dowodzi, że nie zawsze diabeł postrzegany był jako siła zła i destrukcyjna. Diabeł z kart literatury to przede wszystkim symbol ludzi nieszczęśliwych, którzy cierpią z powodu źle przypisanej funkcji w świecie. Cierpi przez decyzje innych. Dziś już chyba nawet dzieci nie wierzą w diabła. Oczywiście, pomijając krótkie momenty przerwy, kiedy to pod wpływem filmów o nawiedzeniach, większość stwierdza, że coś w tym jednak musi być. Bez względu jednak na wiarę czy niewiarę społeczeństwa w istnienie diabła, faktem jest, że zło na świecie istnieje. Bez względu na religię i inne uwarunkowania. Jakkolwiek by je nazwać – istnieje. Można nawet stwierdzić, że każdy z nas ma w sobie jakiś diabelski pierwiastek, który popycha nas i kusi, by zrobić coś, co nie uchodzi za powszechnie aprobowane. Jeżeli zatem współczesny człowiek ma w sobie tyle ciemnej mocy, to może… nie taki diabeł straszny?