Szacunek
Grudzień 2009 | Moralność
Żyjemy w świecie, w którym ludzie niestety boją się siebie nawzajem i to nie bez powodu. Świat zmienił się , i to wcale nie na lepsze. Kiedyś można było zostawić drzwi otwarte, gdyż ludzie mieli do siebie zaufaniem. Ludzi nie skazywano za to że sobie pomagają nawzajem. Nikt nie martwił się o konsekwencje prawne. Gdy ktoś upadł to go podnoszono. Dziś obawiamy się nawet coś powiedzieć żeby nie zranić innych żeby sobie źle nie pomyśleli,ale równocześnie boimy się udzielić komuś pomocy. Człowiek z jednej skrajności popada w drugą nie widząc żadnego logicznego rozwiązania. Czasami wystarczy chcieć pomagać a okazje do tego same nasuną się na ręce. Coś musi się zmienić na świecie i to bardzo szybko. Powinniśmy nie tylko wnosić więcej miłości do życia, ale też uczyć innych jak radzić sobie z problemami narastającymi jak piramidy. Często jest tak ze człowiek nie jest wstanie powiązać zasad które słyszy z własnym życiem. Inaczej jest kiedy ma do czynienia i problemem innej osoby np. sąsiada. Jest nawet skłonny doradzać jak w danej sytuacji można postąpić ale sam o sobie nie pomyśli. Złota recepta na różna okoliczności w życiu to nie robić tego co tobie nie miłe. Jest to prawo królewskie z którego nie powinniśmy nigdy rezygnować nawet jak to nam wychodzi na szkodę. Nasze zasady które będą uczyć innych nie tylko zmieniają nastawienie ale też serca innych osób.
Ludzkość często odczuwa pogardę do innych. Może jest to spowodowane brakiem wspólnego działania, brakiem przebywania i poznawanie siebie w tym odmiennych kultur. Okazywanie szacunku nie należy dzisiaj do powszechnych działań ludzkich, ale brak jego zdradza potrzebę wzajemnego współczucia. W szanowaniu cudzej godności musi też zachodzić proces troski o nasz umysł. Pobudzaj go nowymi bodźcami. A jeżeli wszelkie kroki ku przejawianiu szacunku okazały się daremne, Trwaj przy tym czego się nauczyłeś. Sytuacje w jakich się człowiek często znajduje same nastręczają okazji do przejawiania tej cechy. Musisz jedynie ją umiejętnie wykorzystać tak by twoi towarzysze mieli sposobność oddanie ci niejako szacunkiem. Od jazdy autobusem po rodzinny dom zwracaj bacznie uwagę na to jak inni się zachowują i jak możesz wykorzystać to by prześcigać się w okazywaniu tego stanu. Nigdy nie narzucaj własnej woli, swojego zdania, poglądu na jakiś temat. Trzymaj w ryzach swój język bo z chęci pomocy możesz wyrządzić wiele szkód. Natomiast nigdy nie ograniczaj się do okazywania szacunku osobą starszym oni na to zasługują. Siwizna jest ich koroną i ozdobą i sam fakt doświadczenia i przeżycia nastu lat też powinno wzmagać w nasz szacunek dla ich postawy. Twoja gotowość będzie widoczna na wielu frontach życia. Sprawiaj że z każdego frontu będziesz powracał żywy.
Dziś Kościół stara się za wszelką cenę dowieść, że czyni dobro i niesie dobro. Dopiero dzięki janowi Pawłowi II zaczęto głośno mówić – również w kręgach kościelnych – że jednak nie zawsze kościół i religia chrześcijańska były synonimami dobroci, pokoju i radości. W imię wiary dopuszczano się bowiem w przeszłości makabrycznych wręcz czynów, wobec których Kościół zbyt długo milczał. Ojcowie Kościoła byli bowiem aż nazbyt gorliwi we wpajaniu religii podbitym ludom. Ileż złego na świecie uczynili Krzyżowcy, by umocnić politykę kościoła i jego pozycję wśród światowych mocarstw? Dziś się o tym nie mówi. Można jedynie co nieco poczytać. Literatura bowiem odnalazła w działaniach inkwizycji znakomitą kanwę do powieści o krwawych rządach papieży. Inkwizycja zawsze będzie swoistym piętnem, z którym Kościół będzie zmagał się już chyba zawsze. Trudno wyznaczyć jakieś zadośćuczynienie za taki ogrom wyrządzonych krzywd. Jako chrześcijanie powinniśmy chyba po prostu wybaczyć i zapomnieć. Jacy więc z nas chrześcijanie, jeśli ciągle do tego wracamy?
Granice między dobrem a złem, na których opiera się koncepcja religii chrześcijańskiej jakby trochę się ostatnio zatarły. Zresztą sama historia literatury dowodzi, że nie zawsze diabeł postrzegany był jako siła zła i destrukcyjna. Diabeł z kart literatury to przede wszystkim symbol ludzi nieszczęśliwych, którzy cierpią z powodu źle przypisanej funkcji w świecie. Cierpi przez decyzje innych. Dziś już chyba nawet dzieci nie wierzą w diabła. Oczywiście, pomijając krótkie momenty przerwy, kiedy to pod wpływem filmów o nawiedzeniach, większość stwierdza, że coś w tym jednak musi być. Bez względu jednak na wiarę czy niewiarę społeczeństwa w istnienie diabła, faktem jest, że zło na świecie istnieje. Bez względu na religię i inne uwarunkowania. Jakkolwiek by je nazwać – istnieje. Można nawet stwierdzić, że każdy z nas ma w sobie jakiś diabelski pierwiastek, który popycha nas i kusi, by zrobić coś, co nie uchodzi za powszechnie aprobowane. Jeżeli zatem współczesny człowiek ma w sobie tyle ciemnej mocy, to może… nie taki diabeł straszny?
Historia zna wiele podań, według których nie jedno życie uratowała… wiara, zwłaszcza w przypadkach, kiedy medycyna była bezradna. Lekarze często spotykają się z przypadkami, kiedy ludzie, którzy nie mieli najmniejszych szans na wyzdrowienie, jednak odzyskiwali dobrą kondycję. O takich wypadkach medycy mówią wprost: „cud”. Nie potrafią ich inaczej wyjaśnić. Często też wiara odmienia ludzkie życie na tyle, że ratuje człowieka od upadku i samozniszczenia. To właśnie religia odwiodła wielokrotnie na przykład narkomanów od autodestrukcyjnych działań. Powstrzymała przed niszczeniem samego siebie. Ludzie ci często sami z chęcią opowiadają o swojej historii i potrafią wskazać konkretny moment swojego życia, kiedy doznali olśnienia i wiedzieli już na jakie tory przestawić swoje jestestwo. Pocieszająca jest myśl, że religia stwarza nie tylko fanatyków, pragnących unicestwić wszystko, co nie podziela ich przekonań, ale i ludzi, którzy potrafią mówić o swojej wierze z prawdziwą radością i żarem, skłonnym porwać za sobą innych niedowiarków.