Watykan
Luty 2010 | Teologia
Jednym z najczęściej i najchętniej odwiedzanych miejsc na kuli ziemskiej jest Watykan. Jedni przybywają tu jako do mekki chrześcijaństwa, by stanąć w miejscu uświęconym śladami życia świętych i głów Kościoła. Inni widzą w Watykanie wielkie muzeum, które każdy wykształcony człowiek winien zobaczyć na własne oczy. W istocie jest to miejsce wyjątkowe. Dla każdego może być tym, czym chcemy, aby było. Bez względu na przekonania w kwestii religijnej, Watykan naprawdę warto zobaczyć. Zachwyca i olśniewa. Dlatego też staje się celem wypraw nie tylko Chrześcijan. Innowiercy odwiedzają Stolicę Piotrową tak samo, jak my staramy się zajrzeć do samego centrum religii Islamu czy Judaizmu. Odwiedzając to wyjątkowe miejsce należy pamiętać, że jest przede wszystkim miejscem kultu religijnego, który – bez względu na osobiste przekonania – uszanować po prostu wypada. Jeżeli więc na zbliżające się wakacje zaplanowałeś wyprawę do Włoch, gdzie czeka Cię zwiedzanie Watykanu, pamiętaj, by swoim zachowaniem oddać temu miejscu należną mu cześć.
Pontyfikat Jana Pawła II wzbudzał i jeszcze długo będzie wzbudzał wśród Polaków ogromne emocje. Jego wizyty w ojczynie zawsze były dla wszystkich niezwykle ważnym wydarzeniem. Bez względu na przekonania religijne, wszyscy docenialiśmy jego działalność, wielkie serce i gotowość do poświęceń. Polacy doskonale zdają sobie sprawę, że to właśnie papież-Polak raz na zawsze zmienił wizerunek Głowy Kościoła, ocieplił go i przybliżył zwykłemu człowiekowi. Jak jednak można było przewidzieć dużo wcześniej, wraz ze śmiercią Karola Wojtyły, żarliwa wiara Polaków gdzieś się ulotniła. Nie wspominamy jego słów i nauki. Czasami tylko, w zetknięciu z obcokrajowcami, lubimy się pochwalić, że tam u góry mamy swojego człowieka. I nic dziwnego – tak przecież było zawsze. Aby wierzyć, potrzebowaliśmy autorytetów. Nie wznieśliśmy się jeszcze na takie wyżyny abstrakcji, by wierzyć w kogoś, kogo nie możemy zobaczyć. Dawniej wiara opierała się o autorytet księży. Teraz wydaje się jednak, że ten autorytet raz na zawsze legł w gruzach. A kiedy zabrakło i „naszego” papieża, z naszej religii zostało tyle, ile widać po frekwencji w kościołach.
Religią specyficzną dla Chin oraz Korei jest konfucjanizm. Wiele osób uważa, że konfucjanizm jest systemem filozoficzno-społecznym, jednak inni są zdania, że spełnia wszystkie cechy, aby mógł być nazwany religią. Jego twórcą był żyjący w V wieku p.n.e. Konfucjusz. Kontynuatorami myśli Konfucjusza byli Mencjusz i Xunzi. Przyjmuje się, że jest doktryna filozoficzna, łącząca w sobie również elementy ekonomii, religii, etyki i obyczajów. Wyrosła z przekonania, że ład społeczny oraz pokój na świecie zależą od przestrzegania przez ludzi porządku społecznego, właściwego wypełniania roli, jaka wynika z ich pozycji społecznej. Ważne jest także życie w czystości oraz ogólny porządek, zarówno w życiu duchowym, jak i w życiu prywatnym. Wyznawcy tej religii wierzą, że losami świata sterują duchy zmarłych przodków, które łączą się w jeden bezpostaciowy i abstrakcyjny twór. Celem życia ludzi jest osiągnięcie tzw. niebiańskiego spokoju, jednak żaden twór niematerialny nie ma wpływu na losy świata. To osoby wykształcone i przestrzegające praw dążą do tego, aby odkryć, co należy do planów nieba. Dlatego znawcy studiują poczynania swoje i innych ludzi, aby zobaczyć, jaki wpływ na przyszłość miały ich czyny. Szczególnie istotna jest obserwacja czynów poprzednich pokoleń. Najwyższą wartość w konfucjanizmie ma cnota oraz lojalność, które to zasady rodzice powinni wpajać dzieciom od początku ich życia. Najważniejszą komórką życia społecznego jest rodzina, której głową jest najstarsza osoba w rodzinie. Ma ona władzę absolutną, której muszą się podporządkować wszyscy członkowie rodziny, nawet wtedy, gdy decyzje głowy rodziny są niesłuszne. Takie same zasady, jak w rodzinie, powinny obowiązywać rządzących państwem. Na czele narodu musi stać osoba silna, znająca prawa niebiańskiego porządku. Wszyscy obywatele winni jej są bezgraniczne oddanie, decyzjom głowy państwa nie wolno się sprzeciwiać, ponieważ może to zakłócić porządek. Wyznawcy konfucjanizmu są przeciwni działaniom zbrojnym, ponieważ wprowadzają one chaos w ich życie. 
Jedną z religii, która ma największą ilość wyznawców, zaraz po chrześcijaństwie, jest islam. Szacuje się, że w różnych krajach wyznawcami nauki Mahometa jest 1, 2 mld ludzi. Początki tej religii wiążą się z działalnością proroka Mahometa na początku VI wieku. Zajmował się on handlem do czasu, aż doznał objawienia i zaczął głosić swoje nauki. Szybko został zmuszony przez przeciwników do opuszczenia swojego rodzinnego miasta Mekki i udania się do Medyny. Ucieczka ta, która miała miejsce w 622 roku stała się oficjalnym początkiem powstania nowej religii. Od tego czasu muzułmanie liczą lata nowej ery. Islam jest religią monoteistyczną, która opiera się na podobnych założeniach, jak judaizm i chrześcijaństwo. Wielu proroków, takich jak Mojżesz, Abraham i Jezus, pojawia się zarówno w Starym i Nowym Testamencie, jak i w naukach islamu. Według Mahometa islam jest ostatnią z religii objawionych. Po śmierci proroka jego nauki – zarówno dotyczące życia duchowe, jak i życia codziennego i polityki zostały spisane w świętej księdze Koranie. Według niej do obowiązków każdego muzułmanina należy wiara w jednego Boga, modlitwa, wykonywana pięć razy dziennie, jałmużna, miesięczny post w miesiącu zwanym ramadan i pielgrzymka do Mekki. Nowa religia dosyć szybko połączyła Arabów, którzy połączyli samodzielne niegdyś plemiona i zaczęli podbijać kolejne tereny. Okres panowania dynastii Umajjadów stał się czasem, w którym Arabowie stali się imperium. Głównym celem muzułmanów było propagowanie nowej religii wśród podbijanych ludów. Przez wiele następnych wieków Arabom udało się rozpowszechnić swoją religię na całym świecie. Islam jest religią, której liczba wyznawców najszybciej rośnie, jest to związane z szybko rosnącą liczbą ludności w krajach muzułmańskich. Bóg w islamie jest istotą najwyższą, wszechwiedzącą, która jako jedyna może być źródłem wiedzy, mądrości i sprawiedliwości. Islam zabrania ukazywania wizerunku Boga w jakiejkolwiek postaci. Muzułmanie, aby osiągnąć pełnię wiary, powinni wierzyć w Allaha, w anioła Michała lub Gabriela, w Koran, w boskich proroków, w Dzień Sądu Ostatecznego oraz w to, że wszystkie złe i dobre zdarzenia dzieją się z łaski Boga.