Święta Trójca i pokuta
Luty 2010 | Teologia
Trójca Święta to założenie, które mówi nam, że Bóg ma potrójną naturę. Dzieje się tak, gdyż istnieje On pod trzema postaciami, choć stanowi jeden byt. W założeniu tym istnieje przekonanie, że trzy Osoby mają taką samą naturę. Tymi osobami są Bóg Ojciec, Syn Boży oraz Duch Święty. Ten dogmat zaczął funkcjonować mniej więcej od III wieku n.e. Jest on wyznawany nie tylko przez katolicyzm, ale również prawosławie, anglikanizm, kalwinizm, luteranizm, czyli przez odłamy chrześcijańskie. Stała się jedną z głównych prawd teologii chrześcijańskiej.
Dogmat ten został potwierdzony oficjalnie na soborze nicejskim. Bóg obawia się pod trzema postaciami, choć to wciąż ta sama osoba. To Bóg jest wszechmocny, nieskończony. Zaś pozostałe dwie Osoby są z nim absolutnie tożsame. Różnią się one jedynie relacjami oraz pochodzeniem. Bóg zaś nie pochodzi od nikogo, Syn został zrodzony, natomiast Duch Święty pochodzi od Boga i Syna. Stało się to warunkiem między innymi wstąpienia do Światowej Rady Kościołów.
Pokuta jest praktyką religijną, przez którą mamy dążyć do doskonałości. Czasami jest ono nadawane nam przez specjalnie do tego wyznaczonych zwierzchników kościoła, a czasem jest ona przybierana przez nas dobrowolnie. Jest ona stworzona na cele zadośćuczynienia ludziom oraz przede wszystkim Bogu za wyrządzone przez nas zło, czyli grzechy. W chrześcijaństwie pokuta występuje w trzech podstawowych formach. Należą do niej modlitwa, jałmużna oraz post.
Pokuta wiąże się też z nawróceniem na wiarę. Bez wszelkiej pokory oraz wiary w miłosierdzie Boże nasza wiara nie miałaby sensu. Pokuta w naszym chrześcijańskim kalendarzu ma swoje określone okresy, czyli na przykład Wielki Post lub też praktyki, które kształtują naszą duszę oraz moralność, czyli wszelkie pielgrzymki. W religii prawosławnej oraz katolicyzmie pokuta ma także dodatkową formę sakralną, która przejawia się w łasce Bożej. Pokutą, jak twierdzą niektóre grupy satanistyczne nie można nazwać na przykład samookaleczenia, gdyż jest to naruszanie godności człowieka.